მამა კონსტანტინე პაიჭაძე: : "ასჯერ რომ დაიწყოს ჩემი ცხოვრება, ასჯერვე მღვდლობას ავირჩევდი"
– მამა კონსტანტინე, როგორ იწყებოდა თქვენი სასულიერო გზა?
– ეკლესიამდე ყველა სხვადასხვა გზით მიდის. ამ გადაწყვეტილების მიღებას წინ უძღოდა ეროვნული მოძრაობის პერიოდი, საყოველთაო გამოღვიძება. 19 წლის ასაკში დავინტერესდი ეკლესიური ცხოვრებით. თავდაპირველად სწავლა დავიწყე ოზურგეთის წმინდა გაბრიელ ქიქოძის სახელობის სასულიერო სასწავლებელში, რომელიც ჩემი სულიერი მოძღვრის, არქიმანდრიტ ნიკოლოზის (ღლონტი) მიერ იყო დაარსებული. შემდეგ მისაღები გამოცდები ჩავაბარე საფარის სასულიერო სემინარიაში. რადგან სემინარია მონასტრის ტერიტორიაზე იყო განთავსებული, ძირითადად ბერებთან გვიწევდა ცხოვრება. ჩვენთვის ეს იყო ქრისტიანული მოღვაწეობის ცოცხალი მაგალითი. იქ ყოფნის პერიოდში საეკლესიო ცხოვრების სურვილი გამიმტკიცდა. შემდეგ სწავლა განვაგრძე ბათუმის სასულიერო სემინარიაში. მღვდელი 24 წლის ასაკში გავხდი.
– საკმაოდ ახალგაზრდა ყოფილხართ. არ გაგიჭირდათ ასეთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯის გადადგმა ან თქვენმა ოჯახმა როგორ მიიღო ეს ფაქტი?
– სემინარიაში რომ გადავწყვიტე წასვლა, ჩემი ოჯახი ამ ფაქტს უკვე შეგუებული იყო. მე კარგახანი მქონდა ამაზე ნაფიქრი და გადაწყვეტილება ისე მივიღე. დღემდე ვფიქრობ, ასჯერ რომ დაიწყოს ჩემი ცხოვრება თავიდან, მაინც იმავე გზას დავადგებოდი, რასაც დღეს ვადგავარ. სანამ დიაკვნად მაკურთხებდნენ, 2 თვით ადრე დავქორწინდი. ჩემმა მეუღლემ, ბუნებრივია, იცოდა, რას ვაპირებდი და არც ის ყოფილა წინააღმდეგი.
– დიაკვნად კურთხევიდან დღემდე რომელ ტაძრებში იმსახურეთ?
– 1994 წლის 23 ნოემბერს ბათუმში წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი ეკურთხა. სწორედ ამ დღეს იმჟამად ბათუმისა და სხალთის ეპისკოპოსმა იობმა (აქიაშვილი) დიაკვნად დამასხა ხელი და ბათუმის საკათედრო ტაძარში გამამწესა. შემდეგ ეპარქიები გაიყო. 1996 წლის 14 ივლისს ლიხაურის ღვთისმშობლის შობის სახელობის ტაძარში შემოქმედელმა მიტროპოლიტმა იოსებმა მაკურთხა მღვდლად და დვაბზუს წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად დამადგინეს. 2000 წელს ქობულეთის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ტაძრის წინამძღვრად გადამიყვანეს. ამავდროულად დავინიშნე ბათუმის სასულიერო სემინარიაში ახალი აღთქმის ლექტორად, მოგვიანებით – ბათუმის წმინდა ბარბარეს ტაძრის წინამძღვრად და სასულიერო სემინარიის რექტორად. 2004 წლიდან დღემდე სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში ვმსახურობ.
– რა სირთულეები გამოიარეთ მოძღვრობის გზაზე?
– როდესაც ჩემი დიაკვნად კურთხევა გადაწყდა, გამოცდილმა სასულიერო პირებმა მირჩიეს, პირველად რომ შეეხები წმინდა ტრაპეზს, ეცადე, ღმერთს შესთხოვო, წმინდად და ერთგულად გამსახუროს დედაეკლესიასო. იმ დღიდან ვცდილობ, ჩემი ყოველი პრობლემის გამოსავალი უფალში ვეძებო. პრობლემა კი უამრავია, როგორც სულიერი, ისე ყოფითი. მთავარია, სირთულეების დაძლევას უფლის სიყვარულით ვცდილობდეთ და ყველაფერს შევძლებთ. უფლის სიყვარული სასიამოვნოს ხდის ყოველგვარ დათმენას, როგორც სულიერს, ისე ყოფით–მატერიალურს.
ზოგადად, ოჯახისთვის ყველაზე დიდი პრობლემა უბინაობაა. წარმოშობით ჩოხატაურიდან ვარ. 20 წელია, ანუ ქორწინების დღიდან, ასე ვცხოვრობთ – უბინაოდ. ამჟამად მცხეთაში ქირით ვართ.
– მოძღვრისა და მრევლის ურთიერთობა უმნიშვნელოვანესი საკითხია ეკლესიურ ცხოვრებაში. თქვენ როგორი მიდგომა გაქვთ სულიერ შვილებთან?
– ქადაგებაში ყველაზე მეტად რა საკითხზე ამახვილებთ ყურადღებას?
– ქადაგება რამდენიმე სახისაა, იგი იყოფა ჟანრებად – სადღესასწაულო, სწავლა–მოძღვრებითი, სამგლოვიარო, განმარტებითი და ა.შ. ძირითადად მრევლთან მიმართებაში სწავლა–მოძღვრებითი ქადაგების წარმოთქმა მიხდება, რომელთაგან უმეტესი მაინც წეს–ჩვეულებებთან, ანუ ქრისტიანის ცხოვრების წესთან დაკავშირებული საკითხებია – როგორი უნდა იყოს ქრისტიანი და რომ ეკლესიური ცხოვრება არამხოლოდ დროის იმ მონაკვეთს მოიცავს, როდესაც ტაძარში ვართ, არამედ იგი გრძელდება ხორცთან სულის გაყრამდე. ქადაგება უნდა იყოს თემიდან გამომდინარე, დროში თანხვედრილი, მაგრამ უმთავრესი სწავლებები უნდა იყოს მიმართული, რომ მრევლმა შეიცნოს ქრისტე, მიბაძოს მას. მღვდელი კი საშუალებაა თითოეულისთვის, რათა დაიბადოს ქრისტეში.
– გვიამბეთ თქვენი წიგნის შესახებ, რომელიც ე.წ. თვითმფრინავის ბიჭებთან ერთად დახვრეტილ მღვდელ თეოდორე ჩიხლაძეს ეხება.
– წიგნი 2013 წლის ოქტომბერში გამოიცა და ასე ჰქვია: "საქმე #201 ჩიხლაძე თ.ვ. და სხვები". ეს არის ე.წ. თვითმფრინავის საქმის დასახელება და ნომერი. საინტერესო ფაქტი მოხდა გამოცემის დღესთან დაკავშირებით: წიგნის სასიგნალო ეგზემპლარი 3 ოქტომბერს გამოიცა, ამ დღეს დახვრიტეს მამა თეოდორე. წიგნი არ არის დიდი ფორმატის. მასზე მუშაობისას სპეციალურად ავუარე გვერდი თვითმფრინავის საქმეს, ბიჭების ბიოგრაფიას თუ მათ ჩართულობასა და როლს ამ საქმეში. ეს წიგნი მხოლოდ მამა თეოდორეზეა და, საქმის ჩანაწერებიდან გამომდინარე, ასახულია მისი უდანაშაულობა. წარმოჩენილია ბოროტების იმპერიის ზრახვები, თუ როგორ დახვრიტეს უდანაშაულო ადამიანი იდეოლოგიისთვის.
– რატომ გადაწყვიტეთ ამ წიგნის გამოცემა?
– მანამდე სამი წიგნი მაქვს გამოცემული მე–20 საუკუნის მოღვაწეებზე, იმ სასულიერო თუ საერო პირებზე, რომლებიც მე–20 საუკუნეში ცხოვრობდნენ და წმინდანებად არიან შერაცხული, რომლებმაც ბოლომდე გაუძლეს ბოლშევიკურ რეპრესიებს, არ უარყვეს ქრისტე და შეინარჩუნეს ხარისხი. მამა თეოდორე კომუნისტური რეჟიმის უკანასკნელი მსხვერპლია, ამიტომ, რასაკვირველია, მქონდა სურვილი, მისი ცხოვრების შესახებ დამეწერა. მასალის სპეციფიკის გამო ცალკე წიგნად გამოვეცი და საერთო გამოცემებში აღარ შევიტანე.
– რა მასალებზე დაყრდნობით გააკეთეთ წიგნი, მამა თევდორეს ოჯახს ესაუბრეთ?
– არა, ოჯახს მხოლოდ მას მერე ვაცნობე, როცა წიგნი გამოიცა. გამოცემისას ძირითადად შსს–ს არქივის მასალებით ვიხელმძღვანელე. ფასდაუდებელი დახმარება გამიწია არქივის დირექტორმა, ბატონმა ომარ თუშურაშვილმა. ამ წიგნში ძირითადად განხილულია სასამართლოს დაკითხვის ოქმები და განაჩენი. საქმე 21 ტომს მოიცავს და, როგორც მოგახსენეთ, შეგნებულად ავუარე გვერდი საქმის ძირითად მსვლელობას, მხოლოდ მამა თეოდორესთან დაკავშირებული მასალებით შემოვიფარგლე.
– ამ წიგნიდან რაიმე საინტერესო ეპიზოდის შესახებ გვიამბეთ.
– ვფიქრობ, მამა თეოდორესთან დაკავშირებით არც ერთი ფაქტია ინტერესს მოკლებული. მან ცხოვრების ურთულესი გზა გამოიარა. საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ წლებით ადრე იცოდა თავისი აღსასრული. ეს ნათქვამი ჰქონდა. მინდა, ამ საქმიდან გამოვყო სასამართლოს წინაშე წარმოთქმული მამა თეოდორეს უკანასკნელი სიტყვა, რომელიც ჩემს წიგნშია შესული:
"უფალო, მომეცი ძალა, ვილაპარაკო სიმართლე... სიტყვითა შენითა და არა სიტყვითა ჩემითა და თუ ღირსი ვარ, დამიცავი... უპირველეს ყოვლისა, მინდა გითხრათ, რომ მე, როგორც მსჯავრდებული, აქ არ უნდა ვიყო. არც ერთ ქვეყანაში უდანაშაულო ადამიანს არ სჯიან, მით უფრო – არ ხვრეტენ. თქვენ იცით, რომ მე ღვთისმსახური ვარ და სწორედ ამის გამო მასამართლებთ... ვიცი, რომ აქ დამსწრე საზოგადოების 80%–ს ვეზიზღები, როგორც მღვდელი და ჩემს ჩვენებას სიგიჟედ მიიჩნევს. მე არაფერს ვთხოულობ, თავს დამნაშავედ არ ვგრძნობ... სასამართლო ბრალად ბანდის ხელმძღვანელობას მდებს. დიახ, მე ვიყავი ჯგუფის ხელმძღვანელი, რომელსაც თეოლოგიას ვასწავლიდი, მაგრამ ბანდის ორგანიზატორი არასოდეს ვყოფილვარ. აქ მყოფ ბრალდებულებთან მქონდა მხოლოდ სარწმუნოებრივი კავშირი, ისეთი, როგორიც ერთ მორწმუნეს მეორის მიმართ აქვს.
მე კარგად ვიცნობ ამ ახალგაზრდებს, თითოეული მათგანი ნიჭიერი და ღრმად განათლებულია. თავადაც დამიდასტურებენ, რომ ყოველთვის ჭეშმარიტებისა და პატიოსნებისკენ მოვუწოდებდი მათ. ხალხო! გულებში ჩაიხედეთ. თქვენსავე გულებში მაინც თქვით, რომ ისეთი არაფერი ჩამიდენია, დახვრეტის მუხლი რომ დავიმსახურო. მე სახარებით ვცდილობდი მორწმუნეთა და ურწმუნოთა შემოერთებას. თავს დამნაშავედ არაფერში ვცნობ. თუ თქვენ სიცოცხლეს შემინარჩუნებთ, სახლში მაქვს ერთი ძველი რუკა, სადაც აღნიშნულია საქართველოს ყველა ტაძარი და მონასტერი. სადაც ხელს დამიდებთ, მთლად გადაკარგულ მთებშიც რომ იყოს, წავალ და იქ განვლევ ჩემს გატანჯულ ცხოვრებას. და თუ მაინც მომკლავთ და ამ ხალხს ჩემი სიკვდილით რამე ეშველება, მზად ვარ, სიამოვნებით მივიღო თქვენი განაჩენი. ოთხ კაცს რატომ ხვრეტთ? მე დამხვრიტეთ. მე არაფერში გამოგადგებით, ამათ კი სიცოცხლე შეუნარჩუნეთ. ამათ მაინც გამოიყენებთ... ის კია, რომ ჩვენი საქმე დიდად გახმაურდა და ასე ადვილად ჩემი მოკვლა კარგს არაფერს მოგიტანთ".
– მამაო, დაბოლოს, თქვენს მრავალშვილიან ოჯახზე გვიამბეთ.
– ჩემი მეუღლე, ქეთევან სხვიტარიძე, წარმოშობით ბათუმიდან გახლავთ. პროფესიით ქიმიკოსია, მაგრამ შვილთა სიმრავლის გამო ვერ მუშაობს. გვყავს ხუთი შვილი. აქედან უფროსები სკოლის მოსწავლეები არიან, ხოლო უმცროსი ჯერ 3 წლისაც არ არის. მრავალშვილიან ოჯახში სირთულე ბევრია, მით უმეტეს, ყოფითი პრობლემები, რომლებიც ბავშვების ასაკის მატებასთან ერთად იზრდება. დადებითი ის არის, რომ ბავშვები ზრუნავენ ერთმანეთზე. უფროსებს ამაგი აქვთ უმცროსებზე, ეს კი ზრდის სიყვარულს. ყველაზე მეტად, რაც მინდა, რომ ისწავლონ, ეს არის სწორი სარწმუნოება. რა თქმა უნდა, რჩევის სახით ყოველთვის ამას ვეუბნები.
თეონა კენჭიაშვილი, ჟურნალი სარკე
თვითმფრინავის ბიჭების საქმეს შეწირულ
მღვდელს მოძღვარმა წიგნი მიუძღვნა
დეკანოზი კონსტანტინე (პაიჭაძე) 20 წელია მოძღვრის ჯვარს ატარებს, აქედან თითქმის 10 წელია სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში მსახურობს. ეკლესიური ცხოვრებით 19 წლისა დაინტერესდა, ღვთის სახლში მივიდა და მას შემდეგ ამ გზიდან არ გადაუხვევია. 24 წლის ასაკში კი მღვდლად ეკურთხა. სულიერი მოძღვრის ცხოვრება დაბრკოლებებით არის სავსე, მაგრამ მამა კონსტანტინე ცდილობს, გამოსავალი უფლის სიყვარულში ეძებოს და მრევლსაც იმავეს მოუწოდებს.
მამა კონსტანტინე დოკუმენტური პროზით არის დაინტერესებული. მე–20 საუკუნეში მოღვაწე წმინდანებზე მასალები შეაგროვა და წიგნებად გამოსცა. მისი ბოლო წიგნი საქართველოში კომუნისტური რეჟიმის უკანასკნელ მსხვერპლზე, მღვდელ თეოდორე ჩიხლაძეზეა, რომელიც ე.წ. თვითმფრინავის ბიჭებთან ერთად დახვრიტეს.
მამა კონსტანტინე დოკუმენტური პროზით არის დაინტერესებული. მე–20 საუკუნეში მოღვაწე წმინდანებზე მასალები შეაგროვა და წიგნებად გამოსცა. მისი ბოლო წიგნი საქართველოში კომუნისტური რეჟიმის უკანასკნელ მსხვერპლზე, მღვდელ თეოდორე ჩიხლაძეზეა, რომელიც ე.წ. თვითმფრინავის ბიჭებთან ერთად დახვრიტეს.
– მამა კონსტანტინე, როგორ იწყებოდა თქვენი სასულიერო გზა?
– ეკლესიამდე ყველა სხვადასხვა გზით მიდის. ამ გადაწყვეტილების მიღებას წინ უძღოდა ეროვნული მოძრაობის პერიოდი, საყოველთაო გამოღვიძება. 19 წლის ასაკში დავინტერესდი ეკლესიური ცხოვრებით. თავდაპირველად სწავლა დავიწყე ოზურგეთის წმინდა გაბრიელ ქიქოძის სახელობის სასულიერო სასწავლებელში, რომელიც ჩემი სულიერი მოძღვრის, არქიმანდრიტ ნიკოლოზის (ღლონტი) მიერ იყო დაარსებული. შემდეგ მისაღები გამოცდები ჩავაბარე საფარის სასულიერო სემინარიაში. რადგან სემინარია მონასტრის ტერიტორიაზე იყო განთავსებული, ძირითადად ბერებთან გვიწევდა ცხოვრება. ჩვენთვის ეს იყო ქრისტიანული მოღვაწეობის ცოცხალი მაგალითი. იქ ყოფნის პერიოდში საეკლესიო ცხოვრების სურვილი გამიმტკიცდა. შემდეგ სწავლა განვაგრძე ბათუმის სასულიერო სემინარიაში. მღვდელი 24 წლის ასაკში გავხდი.
– საკმაოდ ახალგაზრდა ყოფილხართ. არ გაგიჭირდათ ასეთი მნიშვნელოვანი ნაბიჯის გადადგმა ან თქვენმა ოჯახმა როგორ მიიღო ეს ფაქტი?
– სემინარიაში რომ გადავწყვიტე წასვლა, ჩემი ოჯახი ამ ფაქტს უკვე შეგუებული იყო. მე კარგახანი მქონდა ამაზე ნაფიქრი და გადაწყვეტილება ისე მივიღე. დღემდე ვფიქრობ, ასჯერ რომ დაიწყოს ჩემი ცხოვრება თავიდან, მაინც იმავე გზას დავადგებოდი, რასაც დღეს ვადგავარ. სანამ დიაკვნად მაკურთხებდნენ, 2 თვით ადრე დავქორწინდი. ჩემმა მეუღლემ, ბუნებრივია, იცოდა, რას ვაპირებდი და არც ის ყოფილა წინააღმდეგი.
– დიაკვნად კურთხევიდან დღემდე რომელ ტაძრებში იმსახურეთ?
– 1994 წლის 23 ნოემბერს ბათუმში წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი ეკურთხა. სწორედ ამ დღეს იმჟამად ბათუმისა და სხალთის ეპისკოპოსმა იობმა (აქიაშვილი) დიაკვნად დამასხა ხელი და ბათუმის საკათედრო ტაძარში გამამწესა. შემდეგ ეპარქიები გაიყო. 1996 წლის 14 ივლისს ლიხაურის ღვთისმშობლის შობის სახელობის ტაძარში შემოქმედელმა მიტროპოლიტმა იოსებმა მაკურთხა მღვდლად და დვაბზუს წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად დამადგინეს. 2000 წელს ქობულეთის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ტაძრის წინამძღვრად გადამიყვანეს. ამავდროულად დავინიშნე ბათუმის სასულიერო სემინარიაში ახალი აღთქმის ლექტორად, მოგვიანებით – ბათუმის წმინდა ბარბარეს ტაძრის წინამძღვრად და სასულიერო სემინარიის რექტორად. 2004 წლიდან დღემდე სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში ვმსახურობ.
– რა სირთულეები გამოიარეთ მოძღვრობის გზაზე?
– როდესაც ჩემი დიაკვნად კურთხევა გადაწყდა, გამოცდილმა სასულიერო პირებმა მირჩიეს, პირველად რომ შეეხები წმინდა ტრაპეზს, ეცადე, ღმერთს შესთხოვო, წმინდად და ერთგულად გამსახუროს დედაეკლესიასო. იმ დღიდან ვცდილობ, ჩემი ყოველი პრობლემის გამოსავალი უფალში ვეძებო. პრობლემა კი უამრავია, როგორც სულიერი, ისე ყოფითი. მთავარია, სირთულეების დაძლევას უფლის სიყვარულით ვცდილობდეთ და ყველაფერს შევძლებთ. უფლის სიყვარული სასიამოვნოს ხდის ყოველგვარ დათმენას, როგორც სულიერს, ისე ყოფით–მატერიალურს.
ზოგადად, ოჯახისთვის ყველაზე დიდი პრობლემა უბინაობაა. წარმოშობით ჩოხატაურიდან ვარ. 20 წელია, ანუ ქორწინების დღიდან, ასე ვცხოვრობთ – უბინაოდ. ამჟამად მცხეთაში ქირით ვართ.
– მოძღვრისა და მრევლის ურთიერთობა უმნიშვნელოვანესი საკითხია ეკლესიურ ცხოვრებაში. თქვენ როგორი მიდგომა გაქვთ სულიერ შვილებთან?
– მოძღვრის უპირველესი მოვალეობა მრევლის აღზრდაა. მათთან ურთიერთობას დიდი სიფრთხილე სჭირდება, ნებსით თუ უნებლიეთ რომ არ დაბრკოლდნენ. წმინდა წერილი ამბობს: "ვაი, კაცსა მას, რომლისგან მოდის საცდური". ეს საცდური მრავალი მხრიდან შეიძლება მომდინარეობდეს – სიტყვიდან თუ საქციელიდან. მრევლი არამარტო ისმენს მოძღვრის სიტყვას, არამედ მის საქციელსაც ხედავს. ამიტომ იყო, წმინდა მამები საქციელს ისე განიხილავდნენ, როგორც ქადაგებას. ამას გვასწავლის ღმერთკაცი იესო ქრისტე: "ესრეთ ბრწყინავდინ ნათელი თქვენი წინაშე კაცთა, რათა იხილონ საქმენი თქვენი კეთილი და ადიდებდნენ მამასა თქვენსა ზეცათასა".
სულიერ მამას უზარმაზარი საღმრთო მისია აქვს ღვთის წინაშე თითოეული სულის მიმართ. მოძღვარი იგივეა სულისთვის, რაც ექიმი სხეულისთვის. ექიმის შეცდომა მყისიერად აისახება პაციენტზე, მოძღვრისა – არა, მაგრამ ამან შეიძლება ადამიანი საუკუნოდ დაღუპოს. მოციქული ამისთვის ბრძანებს: "ნუ ყოველი მოძღვრავთ, ძმანნო". მოძღვარი საკუთარი სულითაა უფლის წინაშე პასუხისმგებელი, რადგან მრევლი მოძღვრის საკუთრება კი არაა, არამედ უფლის ცხოვარი. ამიტომ ვცდილობ, ჩემი მრევლთან ურთიერთობა წმინდა წერილით იყოს წარმართული.
სულიერ მამას უზარმაზარი საღმრთო მისია აქვს ღვთის წინაშე თითოეული სულის მიმართ. მოძღვარი იგივეა სულისთვის, რაც ექიმი სხეულისთვის. ექიმის შეცდომა მყისიერად აისახება პაციენტზე, მოძღვრისა – არა, მაგრამ ამან შეიძლება ადამიანი საუკუნოდ დაღუპოს. მოციქული ამისთვის ბრძანებს: "ნუ ყოველი მოძღვრავთ, ძმანნო". მოძღვარი საკუთარი სულითაა უფლის წინაშე პასუხისმგებელი, რადგან მრევლი მოძღვრის საკუთრება კი არაა, არამედ უფლის ცხოვარი. ამიტომ ვცდილობ, ჩემი მრევლთან ურთიერთობა წმინდა წერილით იყოს წარმართული.
– ქადაგებაში ყველაზე მეტად რა საკითხზე ამახვილებთ ყურადღებას?
– ქადაგება რამდენიმე სახისაა, იგი იყოფა ჟანრებად – სადღესასწაულო, სწავლა–მოძღვრებითი, სამგლოვიარო, განმარტებითი და ა.შ. ძირითადად მრევლთან მიმართებაში სწავლა–მოძღვრებითი ქადაგების წარმოთქმა მიხდება, რომელთაგან უმეტესი მაინც წეს–ჩვეულებებთან, ანუ ქრისტიანის ცხოვრების წესთან დაკავშირებული საკითხებია – როგორი უნდა იყოს ქრისტიანი და რომ ეკლესიური ცხოვრება არამხოლოდ დროის იმ მონაკვეთს მოიცავს, როდესაც ტაძარში ვართ, არამედ იგი გრძელდება ხორცთან სულის გაყრამდე. ქადაგება უნდა იყოს თემიდან გამომდინარე, დროში თანხვედრილი, მაგრამ უმთავრესი სწავლებები უნდა იყოს მიმართული, რომ მრევლმა შეიცნოს ქრისტე, მიბაძოს მას. მღვდელი კი საშუალებაა თითოეულისთვის, რათა დაიბადოს ქრისტეში.
– გვიამბეთ თქვენი წიგნის შესახებ, რომელიც ე.წ. თვითმფრინავის ბიჭებთან ერთად დახვრეტილ მღვდელ თეოდორე ჩიხლაძეს ეხება.
– წიგნი 2013 წლის ოქტომბერში გამოიცა და ასე ჰქვია: "საქმე #201 ჩიხლაძე თ.ვ. და სხვები". ეს არის ე.წ. თვითმფრინავის საქმის დასახელება და ნომერი. საინტერესო ფაქტი მოხდა გამოცემის დღესთან დაკავშირებით: წიგნის სასიგნალო ეგზემპლარი 3 ოქტომბერს გამოიცა, ამ დღეს დახვრიტეს მამა თეოდორე. წიგნი არ არის დიდი ფორმატის. მასზე მუშაობისას სპეციალურად ავუარე გვერდი თვითმფრინავის საქმეს, ბიჭების ბიოგრაფიას თუ მათ ჩართულობასა და როლს ამ საქმეში. ეს წიგნი მხოლოდ მამა თეოდორეზეა და, საქმის ჩანაწერებიდან გამომდინარე, ასახულია მისი უდანაშაულობა. წარმოჩენილია ბოროტების იმპერიის ზრახვები, თუ როგორ დახვრიტეს უდანაშაულო ადამიანი იდეოლოგიისთვის.
– რატომ გადაწყვიტეთ ამ წიგნის გამოცემა?
– მანამდე სამი წიგნი მაქვს გამოცემული მე–20 საუკუნის მოღვაწეებზე, იმ სასულიერო თუ საერო პირებზე, რომლებიც მე–20 საუკუნეში ცხოვრობდნენ და წმინდანებად არიან შერაცხული, რომლებმაც ბოლომდე გაუძლეს ბოლშევიკურ რეპრესიებს, არ უარყვეს ქრისტე და შეინარჩუნეს ხარისხი. მამა თეოდორე კომუნისტური რეჟიმის უკანასკნელი მსხვერპლია, ამიტომ, რასაკვირველია, მქონდა სურვილი, მისი ცხოვრების შესახებ დამეწერა. მასალის სპეციფიკის გამო ცალკე წიგნად გამოვეცი და საერთო გამოცემებში აღარ შევიტანე.
– რა მასალებზე დაყრდნობით გააკეთეთ წიგნი, მამა თევდორეს ოჯახს ესაუბრეთ?
– არა, ოჯახს მხოლოდ მას მერე ვაცნობე, როცა წიგნი გამოიცა. გამოცემისას ძირითადად შსს–ს არქივის მასალებით ვიხელმძღვანელე. ფასდაუდებელი დახმარება გამიწია არქივის დირექტორმა, ბატონმა ომარ თუშურაშვილმა. ამ წიგნში ძირითადად განხილულია სასამართლოს დაკითხვის ოქმები და განაჩენი. საქმე 21 ტომს მოიცავს და, როგორც მოგახსენეთ, შეგნებულად ავუარე გვერდი საქმის ძირითად მსვლელობას, მხოლოდ მამა თეოდორესთან დაკავშირებული მასალებით შემოვიფარგლე.
– ამ წიგნიდან რაიმე საინტერესო ეპიზოდის შესახებ გვიამბეთ.
– ვფიქრობ, მამა თეოდორესთან დაკავშირებით არც ერთი ფაქტია ინტერესს მოკლებული. მან ცხოვრების ურთულესი გზა გამოიარა. საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ წლებით ადრე იცოდა თავისი აღსასრული. ეს ნათქვამი ჰქონდა. მინდა, ამ საქმიდან გამოვყო სასამართლოს წინაშე წარმოთქმული მამა თეოდორეს უკანასკნელი სიტყვა, რომელიც ჩემს წიგნშია შესული:
"უფალო, მომეცი ძალა, ვილაპარაკო სიმართლე... სიტყვითა შენითა და არა სიტყვითა ჩემითა და თუ ღირსი ვარ, დამიცავი... უპირველეს ყოვლისა, მინდა გითხრათ, რომ მე, როგორც მსჯავრდებული, აქ არ უნდა ვიყო. არც ერთ ქვეყანაში უდანაშაულო ადამიანს არ სჯიან, მით უფრო – არ ხვრეტენ. თქვენ იცით, რომ მე ღვთისმსახური ვარ და სწორედ ამის გამო მასამართლებთ... ვიცი, რომ აქ დამსწრე საზოგადოების 80%–ს ვეზიზღები, როგორც მღვდელი და ჩემს ჩვენებას სიგიჟედ მიიჩნევს. მე არაფერს ვთხოულობ, თავს დამნაშავედ არ ვგრძნობ... სასამართლო ბრალად ბანდის ხელმძღვანელობას მდებს. დიახ, მე ვიყავი ჯგუფის ხელმძღვანელი, რომელსაც თეოლოგიას ვასწავლიდი, მაგრამ ბანდის ორგანიზატორი არასოდეს ვყოფილვარ. აქ მყოფ ბრალდებულებთან მქონდა მხოლოდ სარწმუნოებრივი კავშირი, ისეთი, როგორიც ერთ მორწმუნეს მეორის მიმართ აქვს.
მე კარგად ვიცნობ ამ ახალგაზრდებს, თითოეული მათგანი ნიჭიერი და ღრმად განათლებულია. თავადაც დამიდასტურებენ, რომ ყოველთვის ჭეშმარიტებისა და პატიოსნებისკენ მოვუწოდებდი მათ. ხალხო! გულებში ჩაიხედეთ. თქვენსავე გულებში მაინც თქვით, რომ ისეთი არაფერი ჩამიდენია, დახვრეტის მუხლი რომ დავიმსახურო. მე სახარებით ვცდილობდი მორწმუნეთა და ურწმუნოთა შემოერთებას. თავს დამნაშავედ არაფერში ვცნობ. თუ თქვენ სიცოცხლეს შემინარჩუნებთ, სახლში მაქვს ერთი ძველი რუკა, სადაც აღნიშნულია საქართველოს ყველა ტაძარი და მონასტერი. სადაც ხელს დამიდებთ, მთლად გადაკარგულ მთებშიც რომ იყოს, წავალ და იქ განვლევ ჩემს გატანჯულ ცხოვრებას. და თუ მაინც მომკლავთ და ამ ხალხს ჩემი სიკვდილით რამე ეშველება, მზად ვარ, სიამოვნებით მივიღო თქვენი განაჩენი. ოთხ კაცს რატომ ხვრეტთ? მე დამხვრიტეთ. მე არაფერში გამოგადგებით, ამათ კი სიცოცხლე შეუნარჩუნეთ. ამათ მაინც გამოიყენებთ... ის კია, რომ ჩვენი საქმე დიდად გახმაურდა და ასე ადვილად ჩემი მოკვლა კარგს არაფერს მოგიტანთ".
– მამაო, დაბოლოს, თქვენს მრავალშვილიან ოჯახზე გვიამბეთ.
– ჩემი მეუღლე, ქეთევან სხვიტარიძე, წარმოშობით ბათუმიდან გახლავთ. პროფესიით ქიმიკოსია, მაგრამ შვილთა სიმრავლის გამო ვერ მუშაობს. გვყავს ხუთი შვილი. აქედან უფროსები სკოლის მოსწავლეები არიან, ხოლო უმცროსი ჯერ 3 წლისაც არ არის. მრავალშვილიან ოჯახში სირთულე ბევრია, მით უმეტეს, ყოფითი პრობლემები, რომლებიც ბავშვების ასაკის მატებასთან ერთად იზრდება. დადებითი ის არის, რომ ბავშვები ზრუნავენ ერთმანეთზე. უფროსებს ამაგი აქვთ უმცროსებზე, ეს კი ზრდის სიყვარულს. ყველაზე მეტად, რაც მინდა, რომ ისწავლონ, ეს არის სწორი სარწმუნოება. რა თქმა უნდა, რჩევის სახით ყოველთვის ამას ვეუბნები.
თეონა კენჭიაშვილი, ჟურნალი სარკე
sana.ge
Комментариев нет:
Отправить комментарий