ღმერთი

ღმერთი

среда, 5 марта 2014 г.

გამოხსნა და გათავისუფლება

არა ადამიანში, არამედ, მხოლოდ ერთადერთი გზით, ღმერთკაცში „გვაქვს ჩვენ გამოხსნაი“ ცოდვისაგან, სიკვდილისა და ეშმაკისაგან. რატომ? იმიტომ, რომ მან „მხოლოდშობილმა“ გვიჩვენა და ცხადყო ადამიანის სხეული ცოდვის გარეშე. ფაქტია, რომ ეშმაკსა და სიკვდილს ცოდვით, გამონაკლისის გარეშე, ყველა ადამიანი დამონებული ჰყავს. მაშინ, როდესაც ღმერთკაცის სხეული ცოდვის გარეშეა და სწორედ ამის გამო, ეშმაკსა და სიკვდილს მის წინაშე ძალა არ შესწევთ. რადგან იესო აღდგა და თავისი აღდგომით დაამარცხა სიკვდილი, გზა გაუხსნა ყველა „სხეულს“ აღდგომისა და მარადიული სიცოცხლისაკენ. იგი არის უფალი, როგორც საფლავში მისი „გარდაცვალებული“ სხეულით, ისე მისი სულით, რომლითაც ჩავიდა ჯოჯოხეთში, იგი მხსნელია, რომელიც თითქოს ეუბნება ეშმაკს: აი, ჩემი „გარდაცვალებული“ სხეული. მისი სიკვდილი იმის მაჩვენებელია, რომ მას ნამდვილად ადამიანური ბუნება აქვს. აი, ჩემი სული, რომელიც ჩემთან ერთადაა ჯოჯოხეთში. ხედავთ, რომ ჩემს სხეულსა და ჩემს სულში უმცირესი ცოდვაც კი არ არსებობს. იგი სრულიად უცოდველი და წმინდაა და სწორედ ამის გამო არ ძალგიძთ მისი დაბრკოლება არც სიკვდილის და არც ჯოჯოხეთის „მონობაში“. ჩემი სხეული შეუცოდველი, თავისი „უცოდველობით“, ღმრთაებრივი სისუფთავითა და მისი სიწმინდით გამოიხსნის ადამიანურ ბუნებას ცოდვისგან, სიკვდილისა და ეშმაკისაგან, მათი მონობისგან გააათავისუფლებს ადამიანებს და ყოველ ადამიანურ „ქმნილებას“ გაუხსნის გზას აღდგომისა და მარადიული სიცოცხლისაკენ.


„რომლისა მიერ გუაქუს ჩუენ გამოხსნაი სისხლითა მისითა“. რატომ „სისხლითა მისითა“? იმიტომ რომ მისი სხეულის სისხლი „დადგინდა“, იქცა ღმრთაებრივად და მისმა ღმრთაებრივმა „მნიშვნელობამ“ იხსნა ადამიანური ბუნება სიკვდილისაგან. და მაინც რატომ? იმიტომ, რომ მისი სხეულის სისხლი ღმრთაებრივი და სიცოცხლის მომნიჭებელია, იგი მარადიულად ასეთად დარჩა, მისი სხეული კი ეკლესიაა. და ჩვენ „გუაქვს გამოხსნაი სისხლითა მისითა“ იმიტომ, რომ ვიცხოვროთ მის სხეულში, ეკლესიის წიაღში, ვიცოცხლოთ მისი ყოვლად წმინდა და სიცოცხლის მომნიჭებელი სისხლით. მაინც რატომ? იმიტომ რომ ამ წმინდა და სიცოცხლის მომნიჭებელი სისხლით ვეზიარებით ღმრთიურ ევქარისტიას (ვიღებთ წმინდა ზიარებას) და უფალი იესო გამოჩნდა და გადაიქცა ჩვენს სიცოცხლედ, ჩვენს უშეცდომო ცხოვრებად, ჩვენს უკვდავებად, ჩვენს სიწმინდედ, ჩვენს ხსნად, ჩვენს განმღრთობად. „რომლისა მიერ გუაქუს ჩუენ გამოხსნაი სისხლითა მისითა და მოტევებაი ცოდვათა ჩუენთაი სიმდიდრისაებრ მადლისა მისისა“, იმიტომ, რომ მისი ღმრთაებრივი, ყოვლად სუფთა და შეუფასებელი სისხლი ჩვენი ცოდვების გამო დაიღვარა. მისი სისხლის „დაღვრის“ შემდეგ არც ერთი ადამიანური ცოდვა არ დარჩენილა შენდობის გარეშე, უპატიებელი. რამდენადაც დიდია „სიმდიდრე“ ქრისტეს მადლისა, იმდენად დიდია მისი სისხლის ძალა. ამ უძვირფასესისა და სიცოცხლის მომნიჭებელი სისხლის მეშვეობით ყველას შეუძლია იპოვოს „გამოხსნაი“ და პატიება თავის ცოდვათა, ყველას, ვინც კი „გაერთიანდება“ ქრისტესთან, ყველას ვინც კი დაფუძვნდება, შედის უფალთან ერთობაში მის „მთლიან“, მის ღმერთკაცურ სხეულთან და რაც არის ეკლესია. (წმინდა იუსტინე პოპოვიჩი,

„წმინდა პავლეს ეფესელთა მიმართ ეპისტოლე“).


www.pemptousia.ge

Комментариев нет:

Отправить комментарий